ظهور مجازی ­سازی سرور همه این­ها را تغییر داد. مجازی­ سازی لایه­ ای از نرم­ افزار به نام Hypervisor را به رایانه اضافه می­کند، که سخت افزار زیربنایی را از تمام نرم افزارهایی که در ­سطوح بالا اجرا می­ شود، جداکرده وانتزاع می کند. یک هایپروایزر منابع مجازی کامپیوتر را سازماندهی و مدیریت می کند، واین منابع مجازی شده را در نمونه ­های منطقی و مجازی به نام ماشین ­های مجازی (VM) فراهم می­کند، که هر کدام می توانند به عنوان یک سرور مجزا و مستقل عمل کنند. مجازی سازی می تواند یک رایانه را قادر سازد تا کار چندین رایانه را انجام دهد، و از 100 درصد سخت افزار موجود سرور برای مدیریت Load کاری متعدد به طور همزمان استفاده کند. این امر تعداد سرورهای فیزیکی را کاهش می­دهد، به طوری­که برای سرویس­ هایی که نیاز به سیستم عامل مستقل هست، نیاز به بکار­گیری سرور فیزیکی جداگانه نیست. همچنین فشار بر روی امکانات مرکز داده را کاهش می دهد، انعطاف­ پذیری فناوری اطلاعات را بهبود می ­بخشد، و هزینه IT را برای سازمان کاهش می­دهد.

مجازی سازی چهره منابع سازمانی را تغییر داده است، اما مزایای فراوان آن گاهی اوقات با عواملی مانند عدم شناخت صحیح سازمان از نیاز خود، یا مجازی ­سازی و همچنین پیچیدگی­ مدیریت کاهش می یابد. برای این منظور سازمان ها باید درک درستی از مجازی سازی داشته باشند و نیاز­سنجی دقیقی از نیاز­های سازمانی خود داشته باشند تا حداقل پیچیدگی و تداخل در بخش IT و منابع سخت ­افزاری و نرم ­افزاری رخ دهد.